Cardiomyocyten of hartspiercellen zijn de fysiek energie-intensiefste cellen in het lichaam. Het zijn hooggespecialiseerde cellen met een hoog zuurstofgehalte die een groot aantal mitochondriën bevatten. Ze maken tot 75% van de hartmassa uit, maar vormen slechts ongeveer een derde van het totale aantal cellen in het hart. Gedifferentieerde cardiomyocyten hebben weinig capaciteit om te prolifereren; hypertrofisch groei blijkt echter te reageren op alfa1-adrenerge stimuli via het Ras/MEK-pad. Alle cardiomyocyten kunnen spontane ritmische depolarisatie en repolarisatie van hun membranen veroorzaken. De contractie van de cardiomyocyten is myogeen, wat onafhankelijk is van zenuwstimulatie. Er is een complex netwerk van signalen in de cardiomyocyten die de ritmische pompfunctie van het hart reguleren. Hypertrofie en apoptose van cardiomyocyten zijn betrokken bij het verlies van contractiele functie tijdens hartfalen. Een beter begrip van het cardiale signaleringsnetwerk zal helpen de cellulaire mechanismen te onthullen die leiden tot het sterven van cardiomyocyten.