Leucrose is een reducerend disacharide en bindingsisomeer van sucrose met de chemische structuur D-glucopyranosyl-α(1→5)-D-fructopyranose. In tegenstelling tot sucrose, dat een α-(1→2)-glycosidische binding heeft, bezit leucrose een α-(1→5)-binding, waardoor het veel beter bestand is tegen zure hydrolyse.

Voor het eerst geïdentificeerd als natuurlijk bijproduct bij de rijping van honing en in lage concentraties aanwezig in microbiële culturen, heeft leucrose ongeveer 40–50 % van de zoetkracht van sucrose. Het kristalliseert als monohydraat en smelt bij circa 156–158 °C.

Leucrose wordt in de menselijke dunne darm door α-glucosidasen gemetaboliseerd tot glucose en fructose en is daarmee een verteerbaar koolhydraat. Zijn chemische stabiliteit en matige zoetheid maken het een veelbelovend alternatief zoetmiddel.

Industriële synthese

De industriële synthese van leucrose verloopt via transglycosyleringsreacties waarbij een glucose-eenheid van sucrose wordt overgedragen op vrije fructose, waardoor de α-(1→5)-binding ontstaat met een hoge omzetting (85–95 %).

Samenvattend is leucrose een natuurlijk voorkomend reducerend disacharide dat isomeer is aan sucrose met een α-(1→5)-glycosidische binding. Het bezit unieke fysisch-chemische en biologische eigenschappen en heeft potentieel voor toepassingen in de voedings- en biochemische industrie.