Sucrose is een disacharide die bestaat uit twee monosachariden: glucose en fructose. Deze twee suikereenheden zijn met elkaar verbonden door een glycosidische binding, specifiek een α-(1→2)-glycosidische binding waarbij de anomere koolstof van glucose (C1) bindt aan de anomere koolstof van fructose (C2). Door deze verbinding is sucrose een niet-reducerende suiker, omdat beide anomere koolstoffen betrokken zijn bij de binding en het dus niet als reducerend middel kan optreden.
Chemisch gezien heeft sucrose de molecuulformule C12H22O11 en een molecuulmassa van ongeveer 342,3 g/mol. Structureel komt glucose voor in zijn α-D-glucopyranose-vorm, terwijl fructose in sucrose de β-D-fructofuranose-vorm aanneemt. Dit disacharide wordt van nature door planten gesynthetiseerd en komt in grote hoeveelheden voor in producten zoals suikerriet en suikerbieten, waardoor het het voornaamste bestanddeel is van tafelsuiker.
Biologische functie
Functioneel dient sucrose als een belangrijke energiebron in veel organismen. Het is zeer goed oplosbaar in water en wordt door enzymen zoals sucrase (invertase) afgebroken tot glucose en fructose, die vervolgens in de cellulaire ademhaling worden gebruikt om ATP te produceren.
Samenvattend is sucrose een glycosyl-glycoside dat wordt gevormd door glucose en fructose die via een specifieke α-(1→2)-glycosidische binding met elkaar zijn verbonden. Het fungeert als een niet-reducerend, energie-rijk koolhydraat dat wijdverbreid in de natuur voorkomt en veel wordt gebruikt als zoetstof.
