De ontwikkeling van het cerebellum omvat een reeks gecoördineerde celbewegingen en twee afzonderlijke proliferatiezones: de ventriculaire zone en de externe korrelcel laag (EGL), een progenitorpool die afkomstig is van de rombische lip. De EGL lijkt gescheiden te zijn tijdens de vroege cerebellumvorming en produceert alleen korrelcellen. Cerebellaire korrelcellen (CGC) zijn de meest voorkomende neuronen in de hersenen, ongeveer 1 x 10^11 bij mensen. Hun axonen lopen als parallelle vezels langs de coronaal-as, en de eendimensionale verspreiding van excitatie die uit deze opstelling voortkomt, is een belangrijke veronderstelling in theorieën over cerebellaire functie. CGC ontvangen remmende synaptische input van Golgi-cellen, die wordt gemedieerd door gamma-aminoboterzuur (GABA). Tijdens zowel in vivo als in vitro ontwikkeling zijn CGC afhankelijk van de activiteit van de NMDA-glutamaatreceptor subtypen voor overleving en volledige differentiatie. Geïncubeerde CGC worden veelvuldig gebruikt als model om neuronale apoptose te bestuderen.