Mastcel

Een mestcel (of mastocyt) is een residente cel in verschillende soorten weefsels en bevat vele granula die rijk zijn aan histamine en heparine. Hoewel het best bekend is vanwege hun rol bij allergie en anafylaxie, spelen mestcellen ook een belangrijke beschermende rol en zijn ze nauw betrokken bij wondgenezing en de afweer tegen ziekteverwekkers.

Mestcellen lijken sterk op basofiele granulocyten (een klasse van witte bloedcellen) in het bloed; de overeenkomsten tussen mestcellen en basofielen hebben velen doen speculeren dat mestcellen basofielen zijn die zich in weefsels hebben 'genesteld'. Huidig bewijs suggereert echter dat ze worden geproduceerd door verschillende voorlopercellen in het beenmerg. Niettemin wordt gedacht dat zowel mestcellen als basofielen afkomstig zijn van beenmergvoorlopers die het CD34-molekül (CD34-molecuul) tot expressie brengen. De basofiel verlaat het beenmerg al rijp, terwijl de mestcel in onrijpe vorm circuleert en pas rijpt op een weefselocatie. De weefselocatie waarvoor een onrijpe mestcel kiest om zich te vestigen, bepaalt vermoedelijk zijn exacte kenmerken.

 

Er worden twee typen mestcellen onderscheiden: die uit bindweefsel en een afzonderlijke groep mucosale mestcellen. De activiteiten van laatstgenoemde zijn afhankelijk van T-cellen.

 

Mestcellen zijn aanwezig in de meeste weefsels in de nabijheid van bloedvaten, en zijn vooral prominent aanwezig nabij de grenzen tussen de buitenwereld en het interne milieu, zoals de huid, de mucosa van de longen en het spijsverteringskanaal, evenals in de mond, de conjunctiva (bindvlies) en de neus. Fysiologie: Mestcellen spelen een sleutelrol in het ontstekingsproces. Wanneer een mestcel wordt geactiveerd, komt deze snel zijn kenmerkende granula en diverse hormonale mediatoren vrij in het interstitium. Mestcellen kunnen worden gestimuleerd tot degranulatie door direct letsel (bijv. fysisch of chemisch), cross-linking van Immunoglobuline E (IgE)-receptoren, of door geactiveerde complementeiwitten. Mestcellen brengen een receptor met hoge affiniteit (FcεRI) tot expressie voor het Fc-gebied van IgE, het minst abundante lid van de antilichamen. Deze receptor heeft zo'n hoge affiniteit dat de binding van IgE-moleculen in wezen onomkeerbaar is. Als gevolg hiervan zijn mestcellen gecoat met IgE. IgE wordt geproduceerd door B-cellen (de antilichaamproducerende cellen van het immuunsysteem). IgE-moleculen zijn, net als alle antilichamen, specifiek voor één bepaald antigeen. Het complement is een hulpsysteem van de immuniteit, in het bijzonder van de humorale respons en de aangeboren respons. De initiële fasen van de complementcascade leiden alle tot de activering van de C3-fractie, die op zijn beurt C5 activeert. In de klassieke route of de lectineroute worden de C4- en C2-fracties eerst geactiveerd, wat de rekrutering van C3 mogelijk maakt. De gemeenschappelijke eindfasen maken gebruik van de fracties C6, C7, C8, C9. De helft van de complementeiwitten dient om de werking van de C1-C9-factoren te reguleren, hoofdzakelijk om te voorkomen dat het systeem hol slaat (overmatig geactiveerd raakt) en om onze eigen cellen tegen het complement te beschermen.