Reagentia en instrumenten voor immunologie, celbiologie en moleculaire biologie.
 

Neutrofielen

Neutrofiele granulocyten, over het algemeen neutrofielen genoemd, zijn het meest voorkomende type witte bloedcellen bij zoogdieren en vormen een essentieel onderdeel van het immuunsysteem.
Ze maken deel uit van de polymorfnucleaire cellenfamilie (PMN's) samen met basofielen en eosinofielen. De naam neutrofiel is afgeleid van de kleuringseigenschappen op histologische of cytologische preparaten met hematoxyline en eosine (H&E). Terwijl basofiele witte bloedcellen donkerblauw kleuren en eosinofiele witte bloedcellen felrood, kleuren neutrofielen neutraal roze. Normaal gesproken bevatten neutrofielen een celkern die is verdeeld in 2-5 lobben. 
 
Functies : 
 
Fagocytose - Neutrofielen zijn fagocyten die in staat zijn micro-organismen of deeltjes te internaliseren. Ze kunnen vele microben internaliseren en doden, waarbij elke fagocytische gebeurtenis resulteert in de vorming van een fagosoom waarin reactieve zuurstofcomponenten en hydrolytische enzymen worden uitgescheiden. Het zuurstofverbruik tijdens de generatie van reactieve zuurstofcomponenten wordt de "respiratoire burst" genoemd, hoewel dit geen verband houdt met ademhaling of energieproductie.
De respiratoire burst omvat de activatie van het enzym NADPH-oxidase, dat grote hoeveelheden superoxide produceert, een reactieve zuurstofcomponent. Superoxidedismutasen zetten dit, spontaan of door katalyse via enzymen die bekend staan als superoxidedismutasen (Cu/ZnSOD en MnSOD), om in waterstofperoxide, dat vervolgens door het groene haem-enzym myeloperoxidase wordt omgezet in hypochloorzuur (HOCl, ook bekend als bleekmiddel).
 
Degranulatie - Neutrofielen geven ook een assortiment eiwitten af in drie typen granula via een proces dat degranulatie wordt genoemd :
Chemotaxis - Neutrofielen ondergaan een proces dat chemotaxis wordt genoemd, waardoor ze naar plaatsen van infectie of ontsteking kunnen migreren. Celoppervlaktereceptoren kunnen chemische gradiënten van moleculen detecteren, zoals Interleukine-8 (IL-8), Interferon-gamma (IFN-gamma) en C5a, die deze cellen gebruiken om het pad van hun migratie te sturen.