De middenhersenen zijn een structuur gelegen tussen de voorhersenen (die de hersenschors en het limbisch systeem omvatten) en de achterhersenen (die het cerebellum en de hersenstam omvatten). Ze spelen een belangrijke rol bij de verwerking van zintuiglijke informatie en bij de regulatie van bepaalde lichaamsfuncties zoals zicht, gehoor, motorische vaardigheden en regulatie van de lichaamstemperatuur.
De middenhersenen zijn verdeeld in twee hoofdonderdelen: het tectum en het tegmentum. Het tectum is het bovenste deel van de middenhersenen en bevat de superieure en inferieure colliculi, die betrokken zijn bij de verwerking van visuele en auditieve informatie. Het tegmentum is het onderste deel van de middenhersenen en bevat verschillende kernen die betrokken zijn bij de regulatie van lichaamsfuncties, evenals zenuwbanen die belangrijk zijn voor de motorische functie.
De middenhersenen zijn een complexe structuur die verschillende belangrijke lichamelijke en zintuiglijke functies reguleert, dus het is logisch dat specifieke biomarkers van de middenhersenen nuttig kunnen zijn voor het diagnosticeren en monitoren van bepaalde neurologische aandoeningen.
Sommige studies hebben gesuggereerd dat het meten van de grootte van de middenhersenen een nuttige biomarker kan zijn voor het diagnosticeren van bepaalde ziekten zoals de ziekte van Parkinson. Inderdaad, hersenscans hebben aangetoond dat de grootte van de middenhersenen significant kleiner is bij patiënten met de ziekte van Parkinson in vergelijking met gezonde individuen.
Andere potentiële biomarkers van de middenhersenen omvatten de niveaus van specifieke eiwitten in de hersenvocht (CSF) of bloed. Bijvoorbeeld, studies hebben gesuggereerd dat de niveaus van het eiwit alfa-synucleïne in de CSF een nuttige biomarker kunnen zijn voor het diagnosticeren van de ziekte van Parkinson en het volgen van de progressie ervan.